• Foto: Henk de Reus

    Henk de Reus

Klinkende glazen

CASTRICUM In deze column schrijven afwisselend Hans Boot en Aart Tóth over wat hen bezighoudt. Tóth trapt af.

Elke laatste vrijdag van de maand klinken de glazen, waar ik enthousiast aan mee doe, tijdens de netwerkborrel in een horecagelegenheid in ons prachtige dorp. Elke twee jaar wisselt de locatie om belangenverstrengeling en geouwehoer te voorkomen.

Tijdens zo'n borrelbijeenkomst valt het mij op dat er bezoekers zijn die met hun bijna lege glas zich bij een ander voegen die ook toe is aan een nieuwe ronde, hopend op een aanbod. Is dat een bewuste tactiek? Mijn blik valt op de ober, die het lege glaswerk komt ophalen en nieuwe bestelling op komt nemen. Enkel glaswerk met een bodempje blijft staan. Dus vooral niet opdrinken dat bodempje; dat scheelt opnieuw bestellen. Gewoon even een onderzoekende blik werpen op de aanwezigen. Waar zullen we nu weer eens aansluiten?

Ook de kwartaalborrel bezoek ik bij regelmaat, waar ook nog eens hapjes gesponsord worden. Daarbij doet zich hetzelfde merkwaardige fenomeen voor, met de bodem van het glas in zicht. Gasten zie je slalommend door het etablissement schuiven op zoek naar dat andere bijna leeg drinkglas om aan te schuiven. Dat scheelt immers een slok op een borrel.

Aart Tóth