• Melissa van den Aakster, moeder van drie kinderen, woont op kamers

    Nicole Kleine Staarman

Wonen in Castricum (1): Gescheiden moeders Marieke, Nienke, Linda en Melissa doen hun verhaal

CASTRICUM Als iets de gemoederen bezig houdt in Castricum, is het wel de sociale huurwoningbouw. Verslaggever Nicole Kleine Staarman ging op zoek naar de verhalen achter de cijfers. Lees hier haar interviews met Marieke (37), Nienke (fictieve naam), Linda (38) en Melissa (49).

Nicole Kleine Staarman

Sociale huurwoningen, het woord hoeft maar te vallen en de verhalen komen los. Verschillende vertelsels met één ding gemeen: de wachtlijst. Vanaf het moment van inschrijving tot het vinden van een passende woning kan heel wat tijd zitten. Een oproep op Facebook naar verhalen van mensen die te maken hebben (gehad) met deze wachtlijst, zorgde voor een stroom van reacties. Wat opvalt is dat weinigen echt naar buiten willen treden met hun verhaal. Schaamte wordt vaak genoemd, mede veroorzaakt door onbegrip uit de omgeving. Het zijn vaak schrijnende verhalen, waarbij duidelijk wordt dat de overheid blind is voor de emotionele gevolgen van een scheiding. Voor volwassenen én kinderen. Dat na een scheiding juist die vertrouwde omgeving met familie en vrienden zo hard nodig is, vindt de gemeente geen reden voor urgentie. Hieronder enkele verhalen van alleenstaande moeders. Lees ook de reactie van Kennemer Wonen-directeur Dick Tromp en meer feiten en cijfers op deze site.

MARIEKE (37) Het is alweer bijna zes jaar geleden dat Marieke met haar driejarige zoontje na haar scheiding op zoek moest naar een huurwoning. "Ik had toen heel veel mazzel dat ik snel particulier een klein appartement op het Raadhuisplein heb gevonden. Ik mag echt in mijn handen knijpen, want het is moeilijk in Castricum". Marieke is blij met een dak boven haar hoofd, maar ziet het als tijdelijke oplossing omdat de buurt niet ideaal is voor haar zoontje. Er zijn weinig speelmogelijkheden, geen andere kinderen en er zijn regelmatig hangjongeren te vinden. "Ik had me ook direct ingeschreven voor een sociale huurwoning, omdat ik graag ruimer en kindvriendelijker zou willen wonen in Castricum. Maar mijn inschrijvingstermijn is lang niet voldoende daarvoor. Mijn hoop is nu gevestigd op de woningen die op de Eerste Groenelaan gebouwd gaan worden".

NIENKE Bijna zes jaar gelden veranderde het leven van Nienke - een fictieve naam, ze wil anoniem blijven - drastisch. Door een vervelende scheiding raakte ze emotioneel en financieel aan de grond. Nienke vertelt: "Alles stond op naam van mijn ex-man, ik had geen baan, geen recht op een uitkering en was aangewezen op de hulp van mijn ouders". Nienke schreef zich in voor een sociale huurwoning, pakte ondanks een burn-out haar leven weer op en vond een tijdelijke woning in onderhuur voor haar en haar dochter. Met ups en downs leerde ze rond te komen van een klein budget, vond haar weg in de bureaucratische rondslomp en leerde voor zichzelf op te komen. Ze vond een baan en merkte gaandeweg dat ze sterker was dan ze ooit gedacht had. Alleen het huisje op eigen naam liet lang op zich wachten. "Ik heb keihard geknokt om mezelf uit alle instanties te houden, heb mijn eigen verantwoordelijkheid genomen. Maar ik kwam maar niet aan de beurt voor een woning". Van de gemeente hoorde ze dat ze niet versneld in aanmerking kwam voor een woning. Een maatschappelijk werker wees haar op de realiteit. "Volgens haar was ik een luxe zoeker omdat er wel woningen beschikbaar waren in Alkmaar en Heerhugowaard. Dat betekent dat ik ook nog eens afstand zou moeten doen van mijn vertrouwde omgeving, waar ik de afgelopen jaren met pijn en moeite alles voor mezelf heb opgebouwd. Het voelde nogal krom: dat ik als brave burger altijd netjes mijn belasting betaalde, maar niet in aanmerking kwam voor hulp". Dit gevoel komt niet alleen door de opstelling van de gemeente. De discussies over de bouw van de sociale huurwoningen maken ook veel los: "Ik was geschokt door de tegenstand daarvoor. Er wordt zo neergekeken op mensen met een laag inkomen. Je krijgt een stempel, alsof je asociaal bent". Sinds kort heeft Nienke eindelijk haar eigen huisje. Ze reageerde op een huisje dichtbij Castricum, werd uitgenodigd en kreeg het tot haar grote vreugde toegewezen. "Ik ben echt zielsgelukkig; het voelt echt alsof ik nu alle ellende echt achter me kan laten". Ondanks dat blijheid de overhand heeft, plaatst Nienke toch wat kanttekeningen: "Het huisje was echt uitgewoond. Ik moest ter plekke beslissen, heb vanaf september huur moeten betalen terwijl er nog een nieuwe keuken en badkamer in geplaatst moesten worden en kon uiteindelijk pas in november verhuizen. Kennemer Wonen heeft echt een enorme macht. Het is weer een hele zoektocht om uit te vinden waar ik als huurder recht op heb".

LINDA (38) Vier jaar geleden zag Linda de Weerdt zich geconfronteerd met een scheiding. Gelukkig stond ze al veertien jaar Ingeschreven voor een sociale huurwoning en dacht daardoor snel geschikte woonruimte te kunnen vinden voor haar en haar dochtertje. Niets was minder waar. Ze stond dan wel ongeveer bovenaan de lijst, er kwam heel weinig vrij. "Ik wilde echt in Castricum blijven wat mijn zoektocht beperkte, maar mijn dochter heeft hier de opvang van opa en oma en haar school en vrienden". Linda zag zich genoodzaakt bij haar ouders in te trekken. Na een tijdje werd deze situatie onhoudbaar en Linda accepteerde een woning van 50m2 op het Kortenaerplantsoen. "Beter iets dan niets, dacht ik en na vier maanden bij mijn ouders leek het een prima oplossing". Linda was haar plek op de wachtlijst kwijt en schreef zich direct weer in. "Ik sta inmiddels vier jaar ingeschreven en wil graag weg. Ik deel een slaapkamer met mijn dochter die inmiddels acht is en we zitten hier midden tussen de jongeren, die wel van een feestje houden. Niet bepaald een ideale situatie". Maar net als vier jaar geleden komt er weinig vrij op de woningmarkt en zijn haar kansen op een geschikte huurwoning klein, ondanks dat ze een woning van dezelfde woningcorporatie achterlaat. "Nee, dat maakt geen verschil", verklaart Linda. "Ik kijk inmiddels ook wel in Limmen, maar voorlopig maak ik geen enkele kans".

MELISSA (49) Ook Melissa van den Aakster, moeder van drie kinderen, was door de lange wachtlijst tijdelijk dakloos: "Na mijn scheiding werd onze woning in Limmen verkocht en stond ik met mijn jaartje inschrijving op straat. Mijn ex had een klein zomerhuisje weten te bemachtigen, mijn kinderen zaten her en der verspreid bij familie en vrienden en ik bivakkeerde op de bank bij verschillende vrienden". De gemeente vond het niet hun probleem dat Melissa gescheiden was en verwezen haar naar het oosten van het land; daar was voldoende woonruimte. Melissa schudt haar hoofd in onbegrip: "Mijn jongste was toen dertien, de oudste net volwassen. Zij hadden een scheiding te verwerken en zijn verbonden met deze omgeving door school, vrienden en familie. Maar dat maakte niks uit." Op het moment dat duidelijk was dat het huis verkocht was, ging Melissa keihard op zoek naar een woning voor haar en haar drie kinderen. Op een gegeven moment had ze twee vrije sector huurwoningen op het oog. Ze had zicht op overwaarde van haar oude woning en haar vader wilde garant staan. Helaas bleek dit samen met haar inkomen en tijdelijke contract niet voldoende en ging de huur niet door. "Ik zocht in alle plaatsen rondom Limmen, maar er was echt niks te vinden waar ik met mijn kinderen terecht zou kunnen. Ik zou wel wat overwaarde meenemen, maar dat viel onder de grens van toelaatbaar eigen vermogen en was dus echt aangewezen op een sociale huurwoning". Behalve de sociale dienst van de gemeente, zocht Melissa ook contact met de burgemeester. "Hij was een en al begrip en zou zijn best voor me doen. Ik heb nooit meer iets gehoord". De Nationale ombudsman kon ook niks voor haar betekenen: "Heeft u enig idee hoeveel mensen in dezelfde situatie als u zitten?". De situatie leek uitzichtloos. 

Na een maand vond Melissa een bovenwoning in Heiloo. "Het was verouderd, maar groot genoeg en ik was zo blij". De woning stond echter te koop en anderhalf jaar en twee verlengde huurcontracten later stond Melissa weer op straat. De voortdurend onzekere situatie was voor niemand prettig waardoor haar kinderen ervoor gekozen hadden bij hun vader te gaan wonen. "Mijn ex had ondertussen een grotere huurwoning en kon meer stabiliteit bieden. Ik hoefde deze keer alleen voor mijzelf op zoek". Maar de opgebouwde drie jaar wachtlijst bleek niet voldoende: Melissa reageerde op alle passende woonruimte die vrijkwam in de regio, maar maakte geen kans. Een vriendin tipte Melissa over FlexWonenNH in Limmen. Ze ging er gelijk op af en woont sinds een maand in het complex dat over vijf jaar gesloopt wordt. Ondanks dat ze een kamer van zestien vierkante meter heeft en keuken en douche moet delen, blijft Melissa optimistisch en is ze blij met een dak boven haar hoofd. Lachend vult ze aan: "Mijn dochter woont inmiddels op kamers in Nijmegen en dat is heel vergelijkbaar. Het is zo bizar dat we de humor er wel van in kunnen zien".

Melissa is niet iemand die bij de pakken neer gaat zitten. "Gelukkig maar, want een scheiding is niet niks om te verwerken. En dan krijg je ook nog zoveel meer gedoe op je pad, dat hakt er echt in. Bij iedereen". Melissa vertelt dat haar twee jongste kinderen door de situatie een jaar hebben moeten overdoen op school en dat ze zelf tijdelijk in de ziektewet terecht is gekomen. "Het is gewoon heel heftig, vooral door de constante onzekerheid. Aan de andere kant heb ik ontdekt dat ik veel sterker ben dan ik had gedacht en zijn mijn kinderen emotioneel enorm gegroeid. Al had ik ze dit liever allemaal bespaard". Omdat de opslag voor meubels duur is, heeft Melissa bijna alles weg moeten doen. "ik heb nu een plek waar ik tot rust kan komen en de lage huur geeft mij de gelegenheid te sparen. Het voelt als een nieuw begin; ik kan nu gaan opbouwen".