• Marco Beentjes in Iers T-shirt samen met hond Bodhi in zijn tuin (foto Peter van Eerden)

    Peter van Eerden
  • De Ierse vlag in de Zanderij symboliseert het levensgevoel van Marco Beentjes

    Peter van Eerden

De mensen van de Zanderij (1): Het 'Ierse levensgevoel' van Marco Beentjes

CASTRICUM De Zanderij moet worden omgevormd tot natuur. Maar er wonen en werken wel mensen, mét hun verleden, belangen en passies. Wie zijn die mensen en wat houdt ze bezig? Peter van Eerden ging op pad en schetst een serie portretten, deze week deel 1.

Peter van Eerden

Veel, en vooral recent, is gesproken over de toekomst van de Zanderij, het voor Castricum zo karakteristieke overgangsgebied tussen het dorp en de binnenduinrand. Na een reeks intensieve inspraakbijeenkomsten heeft de gemeenteraad in een kadernota vastgelegd dat de Zanderij ook in de toekomst open moet blijven.

NATUURGEBIED De gemeente wil de grondeigenaren dan ook stimuleren om in de nabije toekomst hun bollen- en tuinbouwgrond geleidelijk om te vormen tot natuurgebied, dat aansluit op de duinen. Als eerste heeft PWN sinds kort haar grond in de Zanderij omgezet van bollenteelt naar natuur: 'De poort naar de duinen', aan weerszijden van de Geversweg.

ONZICHTBAAR De Zanderij is echter geen onbewoond gebied. Er leven en werken mensen die, op een enkele uitzondering na, niet aan de weg timmeren en voor veel Castricummers onzichtbaar blijven. De verslaggever van deze krant ging daarom op pad en schetst de komende weken een serie portretten van 'De mensen van de Zanderij': wie zijn die bewoners en eigenaren, wat houdt ze zoal bezig en wat vinden zij dat er met het gebied moet gaan gebeuren?

VLAG Vandaag in deel 1 Marco Beentjes, de rondborstige eigenaar van grond aan de Duinenboschweg, waarboven als blikvanger dag en nacht de vlag van Ierland wappert. Die valt voor het oog niet te missen, bij het bloemen- en groentenstalletje tegenover kinderboerderij 'Het Dierenduintje'.

ERFENIS Marco Beentjes (48) is er vrijwel dagelijks te vinden na zijn werk bij de afdeling wijkbeheer van de gemeente. Hij erfde in 2010 van zijn vader 5500m2 agrarische grond waarop hij als hobby tuiniert, meestal vergezeld door zijn honden Bodhi en Whiskey. "Mijn vrouw komt wel af en toe kijken, maar pas helpen als er aardbeien zijn" laat hij lachend weten, en: "Mijn zoon van 17 komt zo nu en dan, want heeft momenteel heel andere dingen aan zijn hoofd. Die had ik op zijn leeftijd ook!"

MUNTJES Met de opbrengst van de groenten en bloemen langs de weg betaalt hij zijn reizen naar Ierland. Hoewel: "Je moest eens weten hoeveel mensen niet of nauwelijks betalen. Steken ze hun hand op, zwaai ik vriendelijk terug, maar zie later in het geldbakje alleen wat kleine muntjes".

FOLKSONGS Dat is in Ierland volgens Beentjes echt wel anders. Vandaar die vlag. Na een uitgebreide toelichting ("groen is de republiek, oranje het noorden en wit staat voor de vrede" en: "eigenlijk hoor ik hem 's avonds neer te halen"), volgt een aanstekelijk relaas over zijn passie voor het "groene eiland". Die begon met de muziek van U2 en een reis met een vriend "op de bonnefooi, kriskras door het land". Sindsdien is hij verslingerd aan het vriendelijke volk en de imposante natuur, de laaghangende mist, mysterieuze historische verhalen en "zing ik in life-cafés graag mee met folksongs ".

WENS Een bijzondere vermelding verdient zijn bezoek aan Blarney Castle, een middeleeuws bolwerk in de buurt van Cork. Hij kuste er, zoals veel toeristen ondersteboven hangend, de beroemde 'Stone of Eloquence' en deed daarbij een vurige wens: "Ik was 28 en toe aan een leuke, mooie vriendin". En jawel hoor, die vond hij niet veel later, thuis in Castricum: "Met Ierse looks én rood haar", dat wel! Waar de huwelijksreis naar toe ging laat zich eenvoudig raden: we gaan nu ieder jaar naar Ierland op vakantie!"

DROOM Als het gesprek wordt verlegd naar de toekomst van de Zanderij en zijn tuin, blijkt Marco Beentjes een wat minder vlotte prater: "Ik zit er dubbel in. Het is een prachtig gebied dat ook ik graag open zou willen houden. Maar mijn ultieme droom is toch wel om hier te mogen bouwen. Nou ja ultiem, het liefst natuurlijk in Ierland, maar daar is heel veel geld voor nodig.

COMPENSATIE Tijdens de inspraakbijeenkomsten werd gesproken over het mogelijk toestaan van gedeeltelijke bebouwing en compensatie voor de eigenaren bij verkoop van hun grond. Er wordt nu een prijs genoemd van 18 euro per vierkante meter. Daar kan ik natuurlijk niet veel mee, want dan levert het me nog geen ton op! De gemeente heeft tot nu toe meer beloofd dan waargemaakt".

CONTACT "Hebben de bewoners en eigenaren daarom onderling contact en intussen de handen ineen geslagen?" Beentjes schudt zijn markante hoofd en beantwoordt de voor de hand liggende vraag daarna wat omzichtig: "Ik spreek natuurlijk wel eens deze of gene, maar we zitten niet met z'n allen om de tafel aan de koffie. Het is toch een beetje ieder voor zich".

HOND Hij eindigt dan ook wat cynisch met de constatering dat de besluitvorming in Castricum over belangrijke dossiers zich jaren voortsleept. Aan voorbeelden heeft hij geen gebrek: "De inrichting van de Dorpsstraat, de spoorwegovergang en nu ook weer het zwembad". Dus verwacht hij voorlopig op zijn tuin heerlijk te zullen blijven genieten van zijn "Ierse levensgevoel". Bij het afscheid geeft hij een harde trap tegen een lekke bal. Hond Bodhi gaat er als een raket achteraan. Hij heeft er al die tijd op liggen wachten.