• Foto: Henk de Reus

    Henk de Reus

Laatste stop voor de Hoogovenbus

CASTRICUM Het snijdende oostenwindje weerhield de circa 90 bezoekers er niet van niet om een kijkje te nemen bij de Hoogovenbus, die zondag stond opgesteld bij het Huis van Hilde.

Henk de Reus

Het was de laatste halteplaats van de bus, die vanwege de Week van de Industriële Cultuur een rondje door Noord-Holland had afgelegd. Eerder deed de bus Hoorn, Velsen, IJmuiden, Beverwijk, Heerhugowaard, Egmond, Heiloo en Schagen aan. De koffie en de accordeonist zorgden voor een gezellig sfeertje. Gelegenheidsportier Theo Warmenhoven stempelde de toegangskaarten voor de bus af. De vragen op deze kaarten refereerden aan de vele voorwerpen uit de Hoogoventijd, die in de bus waren uitgestald. Wie ze juist beantwoordde, maakte kans op een prijs. Na een bezoekje in de bus kon iedereen zijn herinneringen aan Hoogovens delen. Enkele verhalen treft u verderop in deze krant aan. Historica Pauline van Vliet, organisator van het project en hier vooral bekend van haar film over de Slag bij Castricum, gaat al deze verhalen bundelen.

Theo Warmenhoven poetst zijn zegelring nog even op. Hij is er trots op. "Het zegel is het embleem van Hoogovens en komt van het speldje dat mijn vader ontving - hij is inmiddels overleden - toen hij vijfentwintig jaar bij de Hoogovens werkte" vertelt hij. Het is een van de korte verhalen die zondag werden opgetekend.

Marjon Lindeboom (57) uit Castricum speelde destijds klarinet in het Hoogovens Symfonisch Blaasorkest. "Bij het 90 jarig bestaan van Hoogovens, inmiddels tot 'Corus' omgedoopt, speelden we het stuk 'Cloud Factory'. Hierin hoorde je fabrieksgeluiden, die we met onze muziekinstrumenten maakten", vertelt Marjon trots.

Kees Borst (85) werkte 21 jaar bij Hoogovens. Ineens ziet hij een oude bekende bij de bus. Pas als deze zijn bril afzet, ziet Kees dat het Jan de Winter, ook een Hoogovenarbeider is. Tussendoor toont Jan Huige (85) een legitimatiebewijs dat hij niet heeft ingeleverd toen hij, na 40 jaar werken bij Hoogovens afscheid nam.

DODENREIS Evert Bakker (69) werkte bij Hoogovens op het lab. Evert: "De vele aquariums in het lab werden in de vakantieperiode vaak verwaarloosd. Als het glas dan groen aansloeg werden de Neon Tetra's, Maanvissen en Guppen soms door het toilet gespoeld. Via het riool kwamen ze in de binnenhaven terecht. Omdat hier warm koelwater in werd geloosd overleefden de meeste vissen deze 'dodenreis'. Vaak werden ze door andere werknemers met een netje uit het water gevist en kregen ze thuis een tweede leven".

Arie Zoon en zijn zoon Arne herkennen ineens (groot)vader Ab op de uitvergrote zwart-witfoto die tegen de bus staat. Ze pakken de foto op en poseren samen voor een drie generaties-foto. De vader van Tineke Groot ging twee dagen na haar geboorte bij Hoogovens werken, omdat hij in de bouw niet veel verdiende. Als het vorstverlet was, bleek het moeilijk om een gezin met elf kinderen te onderhouden. "Ik herinnert mij nog goed dat m'n vader voor ons pennywafels van Hoogovens meenam als hij loonsverhoging had gekregen", zegt Tineke.

BORSTVERGROTING Nico Veldt (71) werkte 44 jaar bij Hoogovens, had er een managementfunctie en stuurde de ploeg van de storingsdienst aan. Nico: "In de lunchruimte werden in die tijd nogal eens foto's van schaars geklede dames opgehangen. Sommige collega's konden het niet laten om er iets bij te schrijven of bij te tekenen. Zo zag je wel eens 'spontane borstvergrotingen' en hadden dames met cupmaat b ineens cupmaat e gekregen. Een oudere, nette collega, vond dat ik er iets van moest zeggen. Maar ja, wie moest ik erop aanspreken? Niemand die er iets van wist natuurlijk".