• Nicole Kleine Staarman

Lieve B.: vechten

CASTRICUM Wekelijks vertrouwen Bert Roodhof en Bregje van der Steeg elkaar toe hoe zij het leven in Castricum ervaren.

Lieve Bregje,

Tot voor kort kwam het station van Castricum alleen in het nieuws als Marcel Steeman er weer in was geslaagd om als eerste zijn stem uit te brengen. Goed, daar viel wel eens een achttienjarig slachtoffer bij, maar dit alles valt in het niet bij het huidige uitgaansgeweld. Begin april wisten NS en politie ternauwernood een vechtpartij te voorkomen. Een paar weken geleden viel een jongen van zestien een agent aan en op Koningsdag haalde de ME vijftig jongeren uit een trein die deze aan het vernielen waren. Vind jij ook dat de herdenking van de Slag om Castricum dit jaar erg vroeg valt?

Liefs, Bert


Lieve Bert,

Eén keer in mijn leven heb ik gevochten. Ik was elf. We stonden te wachten op de bus, mijn aartsvijand en ik. Ik weet niet eens meer wat ze zei. Blijkbaar zag ik geen andere oplossing dan een klap verkopen. Ik sloeg op haar arm. Veel te zacht. Toen wist ik niet meer hoe het verder moest. Daarna kwam het er niet meer van. Waarschijnlijk dacht ik teveel na. Terwijl mijn vuist nog door de lucht zweefde dacht ik al na over consequenties. Bovendien ontdekte ik een veel effectiever wapen. Trefzeker en vlijmscherp. Nooit meer twijfelde ik over hoe verder. Ik heb de woorden.

Liefs, Bregje