• Raja en Jaafar

    Ans Pelzer

Nieuwkomers: Jaafar en Raja

In deze rubriek komen mensen aan het woord die recent in Castricum zijn komen wonen. Vanuit Amsterdam bijvoorbeeld. Maar soms ook van heel ver weg. Hoe ervaren ze het leven in Castricum? In deze aflevering Jaafar Basaleh (70) en Raja AlHammadi (50) uit Jemen.

Ans Pelzer

CASTRICUM In de stromende regen loop ik rondom Geesterduin te zoeken en kan de woning van Jaafar en Raja niet vinden. Of ik niet weet waar het gemeentehuis is, vraagt Jaafar telefonisch. Nu ja, dat dan weer wel. Dan komt op een straathoek een vriendelijke vrouw me tegemoet. Het is Raja. Ze begroet me met: "goedemorgen en welkom." Al gauw zitten we aan de koffie. Ik bleek een verkeerd huisnummer te hebben.


EERSTE JEMENIET Acht november 2017 arriveerde Jaafar in Castricum. Na een tocht van ruim een jaar langs asielzoekerscentra in Ter Apel, Budel, Zaandam en Alkmaar. Het was in Alkmaar dat iemand opperde en Castricum? Nooit had Jaafar van Castricum gehoord. Hij neemt het aanbod met beide handen aan. De dag dat hij arriveerde in Castricum werd hij verwelkomd door een behulpzame medewerker van de gemeente. Ze heet hem welkom als eerst Jemeniet in Castricum. Raja, zijn vrouw is dan nog in Cairo. De stad waar ze heen vluchtte toen het in Jemen te gevaarlijk werd.


"Ik werkte als jurist aan een grondwet voor Jemen. Daarvoor reisde ik regelmatig naar het internationaal Hof in Den Haag. De politieke situatie in Jemen werd echter steeds slechter." Vijf jaar lang maakte Jaafar daarnaast deel uit van de Jemenitische VN delegatie. Door die werkzaamheden heeft hij onder meer in New York gewoond en spreekt hij vloeiend Engels.


CHAOS Het laat zich niet eenvoudig samenvatten wat er in Jemen aan de hand is burger- en godsdienstoorlogen en in die chaos grijpen ook terreurorganisaties als IS en Al Quaida hun kans om gebieden te bezetten. Geen van de strijdende partijen heeft behoefte aan een grondwet waar dan ook iedereen zich aan zou moeten houden. Al lijkt daarin nu wat beweging te komen.

Jaafar:"In 1976 kwam ik voor het eerst in Nederland. In december 2016 heb ik politiek asiel aangevraagd omdat de situatie snel verslechterde en er geen zicht was op een oplossing. Met mijn vrouw en kinderen waren we in 2015 al naar Somaliland (deel van Somalië) gevlucht. Daar zijn we elf maanden in kampen gebleven. In april 2016 reisden we door naar Cairo. Daar kreeg ik de uitnodiging voor een bijeenkomst in Den Haag 2016."


Raja: "Onze zoons zijn nog in Cairo. Ik ben daar heel verdrietig over en maak me grote zorgen. Alsjeblieft schijf op dat ik mijn kinderen vreselijk mis. Gelukkig kunnen we met de Kerst naar Cairo om ze even te zien." Zijn ze veilig in Cairo? Jaafar: "Ze lopen gevaar omdat ik meegewerkt heb aan een nieuwe grondwet. Als ze mij niet kunnen pakken vrees ik voor mijn kinderen."


TRANEN De situatie in Jemen is heel zorgelijk. De beelden die we zien van Jemen zijn bijna identiek aan de foto's uit Biafra, de eerste uitgebreid gedocumenteerde hongersnood vijftig jaar geleden. De VN schat het aantal mensen dat wordt bedreigd door honger op 14 miljoen op een bevolking van 24 miljoen. Minstens 85.000 kinderen zijn doodgehongerd sinds 2015. De hongersnood is door de strijdende partijen bewust als drukmiddel gecreëerd door de havens af te sluiten voor de benodigde VN voedseltransporten. Pratend over de honger in Jemen schieten bij beiden de tranen in de ogen. "Soms zitten we voor de televisie te huilen." Recent vredesoverleg in Oslo lijkt een lichtpuntje in een tamelijk uitzichtloze situatie.


Raja: "We zijn zo blij en dankbaar dat we in Castricum wonen. De mensen zijn allemaal aardig en behulpzaam. We hebben nog nooit iets vervelends meegemaakt." Raja spreekt al een aardig woordje Nederlands. En ze leert fietsen. Jaafar spreekt vloeiend Engels maar wil ook graag Nederlands leren. Alleen als 70-jarige wordt hij niet gefaciliteerd om aan de Nederlandse les deel te nemen. Maar Jaafar is niet voor een gat te vangen en samen met zijn Castricumse maatjes van Vluchtelingenwerk en andere vrijwilligers leert hij ook gewoon Nederlands.


Het meest opvallende in Castricum? Jaafar: "Alles functioneert zo goed." Het heeft indruk gemaakt dat de bibliotheekmedewerkers behulpzaam zijn en gewoon en boek voor hem uit Alkmaar laten komen. "Verbazend hoe dat werkt." Allebei willen ze dolgraag –heet dat niet integreren vraagt Jaafar- onderdeel zijn van samenleving. "Als we (vrijwilligers)werk zouden kunnen vinden: graag! We zijn hier voor 90 procent gelukkig. We missen alleen onze kinderen zo." De lijst van mensen in Castricum waarover ze met warmte spreken en die ze willen bedanken is lang. Ook de mensen van de gemeente en organisaties als vluchtelingen- en welzijnswerk. Al hun namen noemen ze op. Ik schrijf ze niet op. Als ik iemand vergeet... Fluitend fiets ik naar huis. Dit is: "Castricum verwelkomt!"