Verouderde dieetvoeding uit de jaren 90 die niet de gezonde alternatieven waren die ze beloofden te zijn

Elk decennium lijken dieetrages met zich mee te brengen die uiteindelijk achterhaald raken, en hoewel sommige van deze voedingstrends een comeback verdienen, waren de jaren negentig zeker boordevol trends op het gebied van gewichtsverlies die de moderne consument misschien achter het hoofd krabben (en schudden). Waarom was er in de jaren negentig sprake van een voortdurend spervuur ​​van ‘gezonde’ dieetovertuigingen en hypes? Ten eerste werd dun zijn een soort obsessie en verwachting, mogelijk nog verergerd door de populariteit van de body mass index (BMI). In de jaren negentig gebruikten artsen en patiënten de index om de algehele gezondheid te beoordelen. Vandaag hebben we ontdekt dat je BMI niet het hele verhaal vertelt. Zoals diëtist Tim Crowe in 2022 tegen ABC zei: “Een betere focus is om zo gezond mogelijk te zijn, ongeacht het gewicht dat je hebt.”

Een andere trend uit de jaren negentig was de populariteit van ‘heroïne chic’. Het idee was dat als je genoeg gewicht verloor om bijna zwak te lijken (alsof je drugs had gebruikt), je in stijl was. In werkelijkheid kan het onthouden van voedsel echter schadelijk zijn voor uw algehele lichamelijke gezondheid en geestelijke welzijn. Volgens gezondheidsexpert Dr. Fiona Willer: “Beperking zal altijd averechts werken, alles wat we onszelf vertellen dat we niet kunnen eten, is wat onze hersenen ons presenteren als (het ding) dat we willen eten” (via ABC). Desalniettemin waren beperking en ontkenning voor velen doelen in de jaren negentig en kunnen ze hebben bijgedragen aan de aanzet tot de volgende verouderde dieetvoeding.

Je kunt in elke supermarkt zeker vetarme en vetvrije voedingsmiddelen vinden. Dit soort ‘dieetproducten’ waren in de jaren negentig echter vrijwel overal aanwezig, na een opmerkelijke stijging van het vetarme eten in de jaren tachtig. Het leek erop dat vrijwel elk merk in bijna elke voedselcategorie zoveel mogelijk vet uit zijn producten wilde verwijderen.

Toen Nabisco begin jaren negentig bijvoorbeeld SnackWell’s introduceerde, een verzameling zoete lekkernijen met verlaagd of vetgehalte, riepen mensen erom. Waren ze gezond? Jij bent de rechter. Volgens een evaluatie van de Environmental Working Group waren ze ultrabewerkt en bevatten ze bijna de helft van hun gewicht aan suiker.

Een van de grootste mislukkingen op het gebied van vet-bashing-voedsel was ongetwijfeld de introductie van vetvrije chips. Ze werden op de markt gebracht als chips die je zonder schuldgevoel kon eten, omdat ze een alternatief vet op chemische basis gebruikten in plaats van echte oliën. Helaas stimuleerde het wondermiddel zonder olie, genaamd Olestra, een vervelende bijwerking op de darmen: waterige en vettige diarree. Na verloop van tijd verdwenen de maagkrampende chips uit de schappen.

Meeliftend op de maaltijdvervangende shakes uit de jaren tachtig die de afslanktransformatie van Oprah Winfrey op gang brachten, werden verschillende maaltijdvervangende opties in de jaren negentig big business voor voedselmerken. In het begin waren de meeste maaltijdvervangers vloeibaar van aard, wat geen goede oplossing was.

Zoals geregistreerde diëtist en voedingsdeskundige Talia Follador aan EatingWell uitlegde: “Vloeibare maaltijdvervangers werden zwaar gepromoot als een manier om calorieën onder controle te houden, maar ze vervingen vaak echte maaltijden zonder honger, tevredenheid of langetermijngewoonten aan te pakken.” In plaats van mensen alleen dieetshakes aan te bieden, probeerden de maaltijdvervangende keuzes de smaakpapillen wat meer te boeien. Als zodanig kan een lijner uit de jaren negentig kiezen voor een maaltijdvervangende reep of koekje, zoals de tweede generatie heropleving van de Carnation-ontbijtbar uit de jaren 80.

Maaltijdvervangende repen zijn tegenwoordig nog steeds verkrijgbaar, maar het is beter om te zoeken naar repen die volwaardige ingrediënten bevatten, essentiële voedingsstoffen zoals vitamines, eiwitten en vezels, en ten minste 200 calorieën – een meer wetenschappelijk onderbouwde aanpak dan het kiezen van een maaltijdvervanger om zo min mogelijk te eten.

Als je niet bent opgegroeid in de jaren negentig, herinner je je waarschijnlijk niet de vreemde dieettrend om naar een fastfoodrestaurant te gaan om af te vallen. Destijds probeerden veel fastfoodleiders sommige van hun menukeuzes te positioneren als manieren om snel en goedkoop vol te raken zonder je taille te vergroten, zoals vers gevulde pita’s, geroosterde hamburgers en megasalades. De introductie van gezondere opties, zoals producten met een laag vetgehalte of een lager natriumgehalte, kwamen beschikbaar bij verschillende fastfoodketens, waaronder McDonald’s en Dairy Queen.

Misschien wel het meest prominente voorbeeld van deze merkwaardige dieettrend uit de jaren 90 kwam van Subway. In de jaren negentig slaagde een niet-beroemde Subway-gebruiker erin om meer dan 200 pond af te vallen door elke dag alleen maar specifiek Subway-voedsel te eten. Toen Subway erachter kwam, greep het de kans om het aan de wereld te vertellen. Als gevolg hiervan werd het Subway-dieet een bekende afslanktechniek. Het werkte echter vooral omdat het de calorieën beperkte tot ongeveer 1.000 per dag. Dit is aanzienlijk lager dan de aanbevolen dagelijkse calorie-inname voor volwassenen, die begint bij 1.600 calorieën en toeneemt afhankelijk van leeftijd, geslacht en levensstijl.

De anti-vet-in-voedsel-beweging van de jaren negentig veroorzaakte een grote weerslag tegen de consumptie van boter en oliën in het algemeen, die voor sommigen synoniem waren met vet. Maar naast margarine heeft de voedselindustrie ook een ander alternatief product gepromoot om mensen ervan te weerhouden hun pannen en voedsel in te smeren met olie en smeersels. Gedurende dit decennium introduceerden fabrikanten sprays – voornamelijk gemaakt van sojaolie en een paar additieven en smaakstoffen – die een boterachtige smaak aan gerechten toevoegden.

Het was een creatieve zet die ervoor moest zorgen dat mensen zo min mogelijk olie aten, aangezien er bij elke spray slechts een klein beetje van het product uitkwam. De trend smolt echter uiteindelijk als boter, toen verschillende onderzoeken de gezondheidsrisico’s aan het licht brachten van de transvetten die producten als margarine smakelijk en houdbaar houden. Deze transvetten zijn namelijk in verband gebracht met hartziekten. Dat gezegd hebbende, kun je deze sprays nog steeds kopen voor je volgende popcornavond, als je tenminste geen bezwaar hebt tegen de enigszins twijfelachtige, soms moeilijk uit te spreken ingrediënten op het etiket die wel of niet goed zijn voor je gezondheid.