Als je een documentaire over cowboys bekijkt, kom je misschien tot de conclusie dat ze behoorlijk vies waren. Baden werd door cowboys niet als goede hygiëne beschouwd; in plaats daarvan leefden ze feitelijk elke dag bedekt met een mengsel van zweet en stof. Ze deden echter hun best om zoveel mogelijk vuil van het pad af te vegen met een vochtige doek (via Way Out West). Ondanks deze occasionele ‘sponsbaden’ waren deze bewoners van het Wilde Westen bij lange na geen hygiënefreaks. In feite vertoonden cowboys eigenlijk één nare gewoonte die tot openbare verboden leidde: spugen.
Het was bekend dat cowboys alle stoffen uitspuugden die in hun mond zaten, van met tabak beladen speeksel tot neusdrainage. Toen er geen goede kwispedoor (een vaartuig om speeksel op te vangen) beschikbaar was, deed de grond of een met zaagsel beladen salonvloer het goed. Dat is waar het probleem begon, omdat spugen kan leiden tot de snelle verspreiding van ziekten. Veel virussen en bacteriële infecties kunnen zich via speeksel verspreiden. Dat gezegd hebbende, misschien wel de meest gevreesde infectieziekte destijds was tuberculose.
Een verbod op het spuwen van cowboys om de verspreiding van de consumptie tegen te gaan
Tuberculose, in de 19e eeuw ‘consumptie’ genoemd, is een besmettelijke ziekte die nog steeds voorkomt in de Verenigde Staten, zij het relatief zeldzaam, volgens de Centers for Disease Control and Prevention (CDC). Tegenwoordig wordt tuberculose behandeld met verschillende medicijnen. Maar mensen in het Wilde Westen hadden geen moderne medicijnen en waren sterk afhankelijk van homeopathische middelen zoals het eten van levertraan of het snuiven van hemlockspar (via de CDC). Bij ongeveer een zevende van de mensen werd eind 19e eeuw de diagnose tuberculose gesteld, waardoor de ziekte de belangrijkste doodsoorzaak onder cowboys werd.
Als u tuberculose oploopt, kunt u een hele reeks verkoudheids- en griepachtige symptomen ervaren, waaronder chronische hoest en koorts. Tuberculose kan er ook voor zorgen dat u kleine hoeveelheden bloed ophoest, die een cowboy waarschijnlijk zou uitspugen en mogelijk anderen zou infecteren. Als gevolg daarvan begonnen in het westen openbare borden te verschijnen die spugen verbieden, als herinnering aan cowboys om hun speeksel voor zichzelf te houden.
Hoewel het moeilijk te zeggen is wanneer cowboys voor het eerst werden gewaarschuwd voor het ziekteverspreidende potentieel van hun spuuggewoonten, geeft een artikel uit 2015 in de University of Montana Scholarworks een aanwijzing. Het artikel besprak een folder uit 1889 van een volksgezondheidsorganisatie die spugen in verband bracht met de verspreiding van tuberculose, en stelde daarmee een algemeen tijdschema vast.
Door onderzoek ondersteunde redenen om de spuuggewoonte te beteugelen
Volgens een onderzoek uit 2022 in Scientific Reports zou een enkel druppeltje besmettelijk speeksel iemand kunnen infecteren die de druppel tegenkwam in een afgesloten ruimte van twee meter. In een interview met Campusa merkte co-auteur Ainara Ugarte-Anero op dat een verhoogde luchtvochtigheid de zaken nog erger zou kunnen maken. “In een vochtige omgeving vindt de verdamping langzamer plaats, waardoor het risico op besmetting groter is omdat de deeltjes langer in de lucht blijven”, legt ze uit. Dit zou kunnen betekenen dat een vochtige dag in het Wilde Westen zelfs nog gevaarlijker kan zijn voor de verspreiding van ziekten dan een droge dag, ook al is het in het Westen vaak droog.
Waren al die anti-spuugcampagnes van de 19e eeuw succesvol? Reageerden cowboys door discreter te spugen of ervoor te zorgen dat ze altijd kwispedoors hadden? Ze hebben misschien een klein effect gehad, hoewel boetes voor het spugen ergens anders dan in een kwispedoor niet echt werden opgelegd (volgens Nebraskaland Magazine). Een krant uit Nebraska uit het begin van de 20e eeuw publiceerde een artikel over de nadelen van spugen, waarin werd toegegeven dat “de praktijk net zo gebruikelijk is geworden als vóór de goedkeuring van de verordening.”
